මාලිමාවේ පීලිපැනීම..!
මාලිමාව බලයට ගෙනැඑමට දායකවූ මගේ ස්වයං විවේචනය.
- මා කළ දේ.
2024 මැතිවරණයට පෙර මා මාලිමාව/ජවිපෙ බලයට ගෙන ඒමට දිවා රෑ වෙහෙසුණා. ගොවීන් ගෙවල් ගෙවල් ගානේ ගිහින්, විද්වතුන් රැස්වීම් තියලා, සමාජ මාධ්යයේ පෝස්ට් සිය ගණනක් දාලා ජවිපෙ දේශප්රේමී ආර්ථික ප්රතිපත්ති ගැන කීවා. “ජාතික සම්පත් විකුණන්නේ නෑ, රාජ්ය දේපළ ආරක්ෂා කරනවා, අතරමැදියා කපනවා, ගොවියා රජ කරනවා” කියන පොරොන්දු ජනගත කළා. මගේ වචන විශ්වාස කරලා ඡන්දය දුන් ගොවීන්, තරුණයන්, විශ්වවිද්යාල ආචාර්යවරු අදත් මට මතකයි. - වසරකට පසු පෙනෙන යථාර්ථය.
බලයට පත්ව වසරක් යන්නටත් මත්තෙන් ආණ්ඩුව තෝරාගෙන ඇත්තේ අපි විරුද්ධ වූ මාවතමය.
- රාජ්ය දේපළ විකිණීමේ වේගය: රනිල්ගේ ආණ්ඩුව පවා ප්රවේශමෙන් ඇද්ද වී අලෙවි මණ්ඩලය, පශු සම්පත් ගොවිපළ 32, ජනතා වතු, මහවැලි ඉඩම්, වන අලි රක්ෂිත පවා දීර්ඝකාලීන බදු දීමට කැබිනට් පත්රිකා අනුමත වෙනවා. රනිල්ට වඩා වේගයෙන් “විකුණනවා” කියන චෝදනාව ප්රතික්ෂේප කිරීමට සාක්ෂි නැත.
- ප්රතිපත්ති පෙරළීම: “රාජ්ය ව්යවසාය ප්රතිසංස්කරණය” නමින් අපිම විවේචනය කළ පෞද්ගලීකරණයම ක්රියාත්මකයි. ගොවිපළ “පාඩුයි” කියා සැලසුම් හදන්නේ නැතිව බදු දෙනවා.
- ගොවියාගේ බලාපොරොත්තු: වී අලෙවි මණ්ඩලය ශක්තිමත් කරනවා වෙනුවට එයත් බදු දෙන ලැයිස්තුවට. සහනාධාරය, මිල සහතිකය ගැන වචනයක් නැත.
මගේ ස්වයං විවේචනය.
3.1 ප්රතිපත්ති ප්රකාශනය ප්රශ්න නොකිරීම
මා කෑම්පේන් කළේ හැඟීමෙන්, පක්ෂ විශ්වාසයෙන්. “ජවිපෙ කිව්වොත් කරනවා” කියා හිතුවා මිස, ප්රතිපත්ති ප්රකාශනයේ “රාජ්ය-පෞද්ගලික හවුල්කාරිත්වය” යන වගන්තියේ තේරුම ගැඹුරින් විමසා බැලුවේ නැත. “විකුණන්නේ නැත” කියා වචනයෙන් කීවාට, “බදු දීම, හවුල් කළමනාකරණය” යන උපක්රම ගැන මා ජනතාව දැනුවත් කළේ නැත. ඒ මග හැරීම මගේ පළමු වරදයි.
3.2 පුද්ගලයින් දේවත්වයෙන් පිදීම
“අනුර සහෝදරයා වැරදි කරන්නේ නෑ” යන අන්ධ විශ්වාසය මා තුළ තිබුණා. පක්ෂයක් යනු පුද්ගලයෙකු නොව ක්රමවේදයක් බව අමතක කළා. එනිසා ආණ්ඩුව පිහිටුවා දින 100න් පසු “වගවීමේ යාන්ත්රණයක්” ඉල්ලන්න මා පෙරමුණ ගත්තේ නැත. විවේචනය හා ගොඩනැගීම සමබරව කළ යුතු බව අමතක කිරීම දෙවන වරදයි.
3.3 ගොවියාට බොරු බලාපොරොත්තු දීම
“වී අලෙවි මණ්ඩලය ගොවියා අතට”, “ගොවිපළ ලාභ ලබන ඒකක කරනවා” කියා මා ගොවීන්ට සහතික වුණා. එහෙත් බලයට පසු මාස 6ක් යනතුරුත් එක ගොවිපළකටවත් මධ්යකාලීන සැලැස්මක් ආවේ නැති බව දැන දැනත් මා නිහඬ වුණා. අද ගොවියා මගෙන් අහන “ඇයි සහෝදරයා එදා බොරු කිව්වේ?” ප්රශ්නයට මට උත්තර නැත. ඒ මගේ තෙවන, බරපතලම වරදයි.
3.4 විකල්ප බලවේගයක් හදන්න අමතක වීම
“මාලිමාව ආවම සියල්ල හරි” කියා හිතා, ගොවි සංවිධාන, වෘත්තීය සමිති, සිවිල් සංවිධාන ශක්තිමත් කිරීම අමතක කළා. ආණ්ඩු පෙරළෙනවා, ප්රතිපත්ති පෙරළෙනවා. එහෙත් ජනතා බලය සංවිධානය වී තිබුණා නම් අද කැබිනට් පත්රිකා වලට එරෙහිව පාරට බහින්න පුළුවන්. ඒ ජනතා බලය වෙනුවට පක්ෂ බලය පමණක් විශ්වාස කිරීම සිව්වන වරදයි.
ඉදිරියට මා කලයුත්තේ කුමක්ද?
- ඉදිරියට මා කළ යුත්තේ කුමක්ද?
- සමාව ඉල්ලීම: මගේ වචන විශ්වාස කර ඡන්දය දුන් සෑම ගොවියෙකුගෙන්, තරුණයෙකුගෙන් ප්රසිද්ධියේ සමාව ඉල්ලනවා. මා නොදැනුවත්ව හෝ බොරු බලාපොරොත්තුවක් දුන්නා නම් එය මගේ වගකීමයි.
- වගවීම ඉල්ලීම: “අපේම ආණ්ඩුව” කියා නිහඬ වන්නේ නැත. ජවිපෙ ප්රතිපත්ති ප්රකාශනය, 1971, 89 කැපකිරීම් සිහිපත් කරමින් කැබිනට් තීන්දු ප්රශ්න කරනවා. දිස්ත්රික් කමිටුවල, මාධ්යයේ, සමාජ මාධ්යයේ මේ ගැන ලියනවා.
- ගොවි සංවිධාන සමඟ නැවත එකතු වීම: පක්ෂ පාට භේද නැතිව ගොවිපළ, වී අලෙවි මණ්ඩලය, මහවැලි ඉඩම් රැක ගැනීමට මහජන පෙරමුණක් හදන්න දායක වෙනවා.
- දේශපාලන කලාව ඉගෙනීම: හැඟීම් වලට වඩා දත්ත, නීති, ආර්ථික විද්යාව ඉගෙන, ඊළඟ වතාවේ කෑම්පේන් කරන්නේ ප්රතිපත්ති ලියවිල්ල කියවා, වගන්ති ගණන් අහලාය.
- අවසාන පාපොච්චාරණය
මාලිමාව බලයට ගෙන ඒම මගේ දේශපාලන ජීවිතයේ ලොකුම මහන්සිය වුණා. එහෙත් ඒ මහන්සියේ ප්රතිඵලය “රනිල්ට වඩා වේගයෙන් රාජ්ය දේපළ විකිණීම” නම්, ඒ පාපයේ කොටස්කාරයෙක් මමද වෙමි. පක්ෂයකට ආදරය කිරීම යනු වැරැද්ද දැක්කමත් නිහඬ වීම නොවේ. රට ආදරය කිරීම යනු වැරැද්ද පෙන්වා දී නිවැරදි කිරීමයි.
ඒ නිසා අද සිට මම “මාලිමාව” නොව “මවුබිමේ” පැත්තේ සිට සටන් කරමි. ජාතික සම්පත රැක ගැනීමේ සටනේදී පක්ෂ, පාට නැත. වැරැද්ද වැරදියි – කාගේ වුණත්.
මාර්ක්ස්වාදී දෘෂ්ටියෙන්: ජවිපෙ ආණ්ඩුව ‘පීලි පැන්නෙ’ ඇයි?
ස්වයං විවේචනයක් කළ පමණින් දේශපාලන විශ්ලේෂණය අවසන් වන්නේ නැත. ජවිපෙ වැනි වමේ ව්යාපාරයක් බලය ගෙන වසරක් ඇතුළත තමන්ම විවේචනය කළ ධනේශ්වර ක්රමයේම මෙවලම් ක්රියාත්මක කරන්නේ ඇයිද යන්න මාක්ස්වාදී දේශපාලන ආර්ථික විද්යාවෙන් පැහැදිලි කළ හැකිය.
රාජ්යය යනු පන්ති පාලන මෙවලමකි – මාක්ස්, එංගල්ස්
කමියුනිස්ට් ප්රකාශනය: “නූතන රාජ්යයේ විධායක කමිටුව යනු සමස්ත ධනපති පන්තියේ පොදු කටයුතු කළමනාකරණය කරන කමිටුවකි.”
මාලිමාව බලයට ආ හැටි.
ජවිපෙ/මාලිමාව බලයට ආවේ ධනේශ්වර රාජ්ය යන්ත්රය සුණු විසුණු කර සමාජවාදී රාජ්යයක් හදන විප්ලවයකින් නොවේ. පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයකින්, ධනේශ්වර ව්යවස්ථාව යටතේ, ධනේශ්වර ආයතන – මහ බැංකුව, භාණ්ඩාගාරය, නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව, හමුදාව – එලෙසම තබාගෙනය. රාජ්ය යන්ත්රයේ පන්ති ස්වභාවය වෙනස් නොකර පුද්ගලයන් වෙනස් කිරීමෙන් සමාජ ක්රමය වෙනස් නොවේ. අමාත්යාංශ ලේකම්වරු, මහ බැංකු අධිපති, IMF ඩෙස්ක් ඔෆිසර්වරු එකම IMF-World Bank පුහුණුව ලත් නිලධාරීන්ය. ඔවුන් “ණය ගෙවීම, රාජ්ය වියදම කැපීම, පෞද්ගලීකරණය” යන ධනේශ්වර තර්කනයම ඇමතිට උගන්වයි.
ප්රතිඵලය: ජවිපෙ ඇමතිවරු දින 30ක් තුළ “ට්රෙෂරි බොන්ඩ් රෝල්-ඕවර්”, “ප්රාථමික අයවැය අතිරික්තය”, “රාජ්ය ව්යවසාය පාඩු” යන භාෂාව කතා කිරීමට පටන් ගනී. මන්ද රාජ්ය යන්ත්රය ක්රියාත්මක වන්නේ ධනේශ්වර ප්රතිනිෂ්පාදනයේ තර්කනයෙනි.
- මූල්ය ප්රාග්ධනයේ ඒකාධිපතිත්වය – ලෙනින්
අධිරාජ්යවාදය: “බැංකු හා කාර්මික ප්රාග්ධනය ඒකාබද්ධ වී මූල්ය ප්රාග්ධනය නිර්මාණය වේ. එය රාජ්යයට ඉහළින් සිටී.”
ලංකාව 2022 ස්වෛරී ණය පැහැර හැරීමෙන් පසු IMF 17 වන වැඩසටහනට ගියේය. IMF කොන්දේසි – බදු වැඩි කිරීම, සහනාධාර කැපීම, රාජ්ය ව්යවසාය විකිණීම – ජවිපෙ ආණ්ඩුවට වුවත් පොදුය. මන්ද ජාත්යන්තර මූල්ය ප්රාග්ධනය ණය දෙන්නේ “වෙළඳපොළ විශ්වාසය” තහවුරු කරන ආණ්ඩුවලට පමණි. ජවිපෙ ආණ්ඩුව “අපි ණය නොගෙවා ඉන්නවා” කිවහොත් ඩොලර් බිලියන 3ක විදේශ සංචිතය සති 2න් ඉවරය. ඉන්ධන, බෙහෙත්, පොහොර නැවත පෝලිම් යුගයක් එයි.
ප්රතිඵලය: “දේශප්රේමී ආර්ථිකය” වෙනුවට “IMF ආර්ථිකය” ක්රියාත්මක කිරීමට සිදුවීම. පශු සම්පත් ගොවිපළ, වී අලෙවි මණ්ඩලය බදු දීම IMF “රාජ්ය ව්යවසාය ප්රතිසංස්කරණ” කාර්ය සාධන මිනුමක් – Benchmark එකකි. එය නොකළොත් ඊළඟ වාරිකය නැත.
- පාර්ලිමේන්තු මාර්ගයේ සීමාව – රෝසා ලක්සම්බර්ග්
සමාජ ප්රතිසංස්කරණ හෝ විප්ලවය: “ධනපති පාර්ලිමේන්තුව තුළින් සමාජවාදය ගෙන ඒමට නොහැක. පාර්ලිමේන්තුව ධනපති පන්තියේ කමිටුවකි.”
මධ්යස්ථ වීම යනු.
ජවිපෙ 1971, 89 සන්නද්ධ මාවත අත්හැර පාර්ලිමේන්තු මාවත තෝරා ගත්තේය. පාර්ලිමේන්තු මාවතේදී ජයග්රහණයට අවශ්ය වන්නේ “මැද පන්තියේ ඡන්දය” ය. මැද පන්තිය බය වන්නේ “දේපළ රාජසන්තක කරනවා, ව්යාපාර ජනසතු කරනවා” කියන සටන් පාඨ වලටය. එබැවින් ජවිපෙ 2019 සිට “අපි ව්යාපාර විරෝධී නෑ, අපි දූෂණ විරෝධී” කියා මධ්යස්ථ විය. මධ්යස්ථ වීම යනු ධනේශ්වර ක්රමය පිළිගැනීමයි.
ප්රතිඵලය: බලයට ඒමට පෙරම දෘෂ්ටිවාදී සම්මුතිය – Ideological Compromise – ඇති කරගෙන ඉවරය. බලයට පසු “ආයෝජක විශ්වාසය බිඳ වැටේ” යන මැද පන්ති බය නිසාම ගොවිපළ ජනසතු කරනවා වෙනුවට බදු දීමට සිදුවේ.
- නිලධාරිවාදය හා නව ධනපති පන්තියක් බිහිවීම – ට්රොට්ස්කි
පාවා දුන් විප්ලවය: “රාජ්ය දේපළ විධිමත්ව කළමනාකරණය කරන නිලධාරි තන්ත්රය නව වරප්රසාදිත පන්තියක් බවට පත්වේ.”
ජවිපෙ ආණ්ඩුවේ ඇමතිවරු, සභාපතිවරු, උපදේශකවරු දින 100න් පසු V8 ප්රාඩෝ, දීමනා, විදේශ සවාරි, ටෙන්ඩර් බලය සහිත “රතු නිලධාරිවාදයක්” බවට පත්වේ. පශු සම්පත් ගොවිපළ බදු දෙන්නේ “පාඩුයි” කියාය. එහෙත් පාඩු හදන්නේ නිලධාරිවාදයේ අකාර්යක්ෂමතාවයි. එම අකාර්යක්ෂමතාව විසඳනවා වෙනුවට බදු දී කොමිස් එකක් ගැනීම නව ධනපති හැසිරීමයි. මාක්ස් මෙයට කීවේ “රාජ්ය ධනවාදය” කියාය – නාමිකව රාජ්ය දේපළ, එහෙත් ලාභය පෞද්ගලික සාක්කුවට.
- කම්කරු පන්ති සංවිධානයේ දුර්වලතාව – ග්රාම්ස්චි.
ආධිපත්යය – Hegemony: “පාලක පන්තිය පාලනය කරන්නේ බලහත්කාරයෙන් පමණක් නොව, අදහස්වලින්, සංස්කෘතියෙන් ජනතාව කැමැත්තෙන්ම යටත් කරගෙනය–අන්තෝනියෝ ග්රාම්ස්චි
ජවිපෙ පසුගිය දශක 2 තුළ වෘත්තීය සමිති, ගොවි සංවිධාන, ශිෂ්ය ව්යාපාරය පක්ෂ යාන්ත්රණයට යටත් කළා මිස ස්වාධීන පන්ති සංවිධාන ලෙස ශක්තිමත් කළේ නැත. ප්රතිඵලය: ආණ්ඩුව ගොවිපළ විකුණන විට පාරට බසින ගොවි ව්යාපාරයක් නැත. මාධ්ය, විශ්වවිද්යාල, NGO සියල්ල IMF-ලෝක බැංකු “ප්රතිසංස්කරණ හොඳයි” යන ආධිපත්ය දෘෂ්ටිය පතුරුවයි. ජවිපෙටද ඒ දෘෂ්ටියට එරෙහිව ජනතාව බලමුලු ගැන්වීමට මතවාදී මෙවලම් නැත.
https://www.divaina.lk/wp-content/uploads/2025/11/Il-maha-wiru-3.jpg
නිගමනය: පීලි පැනීම නොව පීල්ලම ධනේශ්වර වීම.
ජවිපෙ/මාලිමාව ආණ්ඩුව “පීලි පැන්නේ” නැත. එය නැග්ගේම ධනේශ්වර දුම්රිය පීල්ලටය.
- විප්ලවයක් නැතිව රාජ්ය යන්ත්රය අතට ගැනීම,
- IMF ණය උගුල තුළ සිටීම,
- පාර්ලිමේන්තු මාවතේ මැද පන්ති සම්මුතිය,
- නිලධාරිවාදී නව ධනපති තලයක් බිහිවීම,
- ස්වාධීන කම්කරු-ගොවි ව්යාපාරයක් නොමැතිකම
යන ව්යුහාත්මක හේතු පහ නිසා “වමේ ආණ්ඩුවක්” විසින්ම “දකුණේ වැඩ” කිරීම ඓතිහාසිකව නොවැළැක්විය හැකි විය.
මාක්ස්වාදී විසඳුම: පුද්ගලයන්ට බැන වැදීමෙන් පලක් නැත. අවශ්ය වන්නේ:
- නිෂ්පාදන මාධ්ය සමාජ සන්තක කිරීම – බදු දීම නොව, කම්කරු-ගොවි පාලනය යටතේ ගොවිපළ, වී මණ්ඩලය ප්රජාතන්ත්රවාදීව කළමනාකරණය.
- ණය වහල්භාවයෙන් මිදීම – IMF වෙනුවට දකුණු-දකුණු සහයෝගිතාව, ණය විගණනය, නිෂ්පාදන ආර්ථිකය.
- ද්විත්ව බලය – පාර්ලිමේන්තුවට අමතරව කම්කරු-ගොවි සභා, යාය සභා බලය.
එසේ නොවුණහොත් ඊළඟ “මාලිමාව” ද පීලි පනිනවා නොව, පීල්ල දිගේම ගොස් ධනේශ්වර නැවතුමටම නවතිනු ඇත. එය දේශද්රෝහීත්වයක් නොව, මාක්ස්වාදය අනුව පන්ති බලවේගවල වෛෂයික ක්රියාකාරිත්වයයි.
මෙයට, පසුතැවෙන සගයෙක්
එම්. පී. කීර්තී කුමාර.
(කෘෂි අරගල ව්යපාරය)
2026.04.25
